مرد بازنده، عاقلانه ترین و شخصی ترین فیلم مهدویان است

به گزارش راه نوشت، اگر قرار باشد اثر جدید محمد حسین مهدویان را با یکی از فیلم های قبلی اش هم ردیف بدانیم، باید بدون اتلاف وقت و بدون معطلی «مرد بازنده» را عضوی از خانواده «لاتاری» بدانیم. این بار هم مهدویان، روی فردیت کاراکتر اصلی اش حساب می کند و او را در مسیر قیام تک نفره قرار می دهد. مهدویان شخصیت اصلی فیلم جدیدش را خیلی دوست دارد، همانطور که در «لاتاری» دلبسته کاراکتر جذاب موسی (با بازی هادی حجازی فر) بود اما در «مرد بازنده» علاقه اش به احمد خسروی را عقلانی تر کرده است.شاید بهتر باشد که بگوییم مهدویان، تعصبش نسبت به کاراکتر اصلی «مرد بازنده» را لو نمی دهد.

محمد حسین مهدویان که با قهرمانی به نام احمد متوسلیان وارد سینما شد و البته سعی کرد با «ایستاده در غبار» تصویری حقیقی، غیر معصوم و آدمیزادی از او نشان بدهد، حالا با اعتماد به نفس بیشتر یک قهرمان جدید به ما معرفی می کند، قهرمانی که کارگاه است، نافرمانی می کند، لجاجت به خرج می دهد و حتی می پذیرد برای روشن شدن تکلیف پرونده یک قتل، اخلاق را زیر پا بگذارد. این ویژگی ها شاید برای یک پلیس، مثبت نباشد اما برای قهرمان سازی در سینما ایده آل است! و ایده آل تر از آن برای مخاطب، تلاش بی وقفه احمد خسروی برای کشف حقیقت است.

مرد بازنده، فیلمی دغدغه‌مند

مرد بازنده، شخصی ترین فیلم مهدویان هم هست.کارگردان ها معمولا وقتی می خواهند شخصی ترین فیلمشان را جلوی دوربین ببرند، غرق در بی رنگی و باران می شوند و قهرمانشان را زنده نگه می دارند اما از او مردی بازنده می سازند! «مرد بازنده» قطعا شخصی ترین فیلم مهدویان است وگرنه اینقدر دغدغه‌مند به نظر نمی رسید. ما در جهان عجیبی زندگی می کنیم که با تماشای انواع و اقسام فساد در گوشه گوشه «مرد بازنده»، از کوره در نمی رویم، چون باور کرده ایم فساد جهانمان را تسخیر کرده است.

فیلمبرداری این فیلم چه در اجرا و چه در طراحی فوق العاده است. هادی بهروز حالا دیگر در حرفه اش صاحب مدل مرموزی شده و آرام آرام، دوربین او را می شناسیم.

مرد بازنده
رعنا ازادی ور در فیلم مرد بازنده

بازی های خوب سجاد بابایی، آناهیتا درگاهی، رعنا آزادی ور و مجید نوروزی را هم نباید از قلم انداخت.مهدویان آن ها را به درستی انتخاب و هدایت کرده است و باعث شده با وجود کوتاهی نقش هایشان در ذهن مخاطب ماندگار بشوند.

اخرین ساخته مهدویان، فیلم ساده ای نیست. تلاش اقلیت برای غلبه بر اکثریت، تکان دهنده است و چه بگویم از سکانس تلخ پایانی اش که بر بازنده شدن یک مرد، مهر تایید می زند. حرکت در خلاف جهت دیگران و آینده ای مبهم در انتظار احمد…

نوشته علی بحرینی

منتخب سردبیر

هشتک‌های منتخب

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید