ابر قهرمان کوچک / “بلوطک” و آنچه علی لندی نوجوان را قهرمان ملی کرد

به گزارش راه‌نوشت، قهرمان واژه‌ی پر ابهتی است که ممکن است برای آدم­های مختلف، معانی مختلفی را هم دربرداشته باشد و البته از طیف­های مختلفی هم می­تواند باشد؛ ورزشی، ملی، حماسی و … . اما خصوصیات مشترکی میان تمام این تفاوت‌ها هست، مثل: شجاعت، ازخودگذشتگی، عملگرایی و فداکاری.

مستند “بلوطک” کوششی است برای نشان دادن یکی از این قهرمانان. مستندی که اگر چه شروع چندان خوبی ندارد؛ با زمزمه کردن قطعه‌ای محلی، از سخت بودن دل کندن می‌گوید که همان ازخودگذشتگی قهرمان قصه است.

بیشتر قصه از نمای بالا و در شرایط تسلط راوی به محیط و موضوع و جایگاه اصلی وی، نقل می‌شود که برگرفته از خلاقیت سازنده اثر در نوع پرداخت به موضوع و معرفی این قهرمان از زبان قهرمانانی که حماسه آفرینی شان در تاریخ این ملت ثبت شده است، رخ می دهد. خلاقیتی که اگر متن قوی‌تری را نیز به همراه داشت، احتمالا شاهد اثر جذاب­تری بودیم.

در این اثر که احتمالا اولین اثری است که کمتر از سه ماه پس از شهادت قهرمان قصه اش یعنی “علی لندی” پانزده ساله، ساخته شده است، با اشاره به الگو قرار دادن قهرمانانی چون علی دایی، حسن یزدانی و حاج قاسم سلیمانی توسط این شخصیت با نشان دادن عکس های آنان در اتاق وی، به درستی لزوم ارائه الگوهای بومی قهرمان را یادآور می شود.

“بلوطک” یک قهرمان دست یافتنی را به هم نسل­هایش معرفی می کند. قهرمانی که نه از دیواری بالا می رود، نه لباس خاصی دارد؛ ویژگی های قهرمانش دلسوزی، کمک به مادر در کارهای خانه، محبت به اعضای خانواده و مراقبت از خواهر کوچکترش است و همه­ی اینها دست یافتنی است.

روند کند بیان قصه، و معرفی سوژه بعد از گذشت حدود یک سوم از زمان مستند، ممکن است از صبر و حوصله مخاطب خارج باشد و همچنین پرداختن بیش از حد به جاذبه های گردشگری و طبیعت زیبای منطقه در ابتدای اثر، می تواند تصوری غلط از موضوع مستند را بوجود بیاورد.

نویسنده: طیبه قنبریان

منتخب سردبیر

هشتک‌های منتخب

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید